Vaarwel, Mijnheer Balbuena

Vaarwel, Mijnheer Balbuena

(Kort verhaal)

 

Op de ochtend dat ze hem kwamen halen, meldde Esteban Balbuena zich ziek bij zijn werk, gaf hij zijn moeder een afscheidskus zonder haar te wekken en nam hij kalm plaats op het houten krukje voor zijn huis, terwijl hij in de opkomende augustuszon staarde. Hij wist al anderhalf jaar dat deze dag zou komen en hij was er klaar voor. De bezwaren die af en toe door zijn hoofd hadden gespookt had hij inmiddels stuk voor stuk bezworen; niets hield hem meer tegen. Nog twee uur, dan kwamen ze hem ophalen, om vijf voor half tien. Hij had het net nog nagelezen in de brief die hij ontvangen had. Dat was niet nodig geweest, aangezien hij de inhoud al enige tijd foutloos uit zijn hoofd kende, maar het was geruststellend daar zwart op wit te zien staan dat hij voor altijd naar een andere, onbekende wereld zou vertrekken.

‘Mijnheer Balbuena?’

Esteban was in gedachten verzonken geweest en had de man die hem nu aansprak, met een prettige, diepe stem, niet opgemerkt. Hij vroeg zich af hoe laat het was, of het inderdaad klokslag vijf voor half tien was, maar hij wilde niet onbeleefd overkomen door op zijn horloge te kijken, dus knikte hij slechts. Misschien was dat ook onbeleefd, maar hij vond een goede eerste indruk  maken op deze onbekende erg belangrijk en zijn keel voelde op het moment vrij droog aan. Zodra hij dat opmerkte kon hij zich niet meer van de angst ontdoen dat zijn stem misschien zou kraken of overslaan als hij die niet schraapte voor hij sprak. Al sinds zijn vroege jeugd had hij een, voorzover hij zich kon herinneren, irreële angst voor het en public schrapen van zijn keel. Voor je het wist deed je het te luid, of te lichtjes, waardoor je het opnieuw moest doen. De anderen zouden er vast iets over denken, er een mening over hebben, dat vond hij een zeer onprettig idee. Hij wenste daarom nu hardnekkig dat hij een glas water mee naar buiten genomen had, al maakte dat nu uiteraard niets meer uit.

‘Bent u klaar om met mij mee te gaan?’

Wederom knikte Esteban, nog altijd het schrapen van de keel uitstellend. Hij wist dat hij er nu toch echt aan zou moeten geloven, wilde hij niet als een imbeciel overkomen door zich als een stomme te gedragen.

‘U hebt geen bagage?’

Uit niets bleek dat de man zich eraan stoorde dat Esteban niet sprak, of dat hij het misschien enigszins vreemd vond. De non-verbale communicatie beviel hem blijkbaar, dus schudde hij wederom slechts zijn hoofd.

‘Uitstekend. Volgt u mij, alstublieft.’

De man had zich al omgedraaid om weg te lopen toen hij zich leek te bedenken, zich omdraaide en plots zijn hand uitstak. Esteban keek ernaar, niet begrijpend. Wilde de man zich alsnog voorstellen, na dat eerder niet gedaan te hebben? Ze kenden elkaars identiteit toch al? Hoewel de man zich verbazingwekkend tolerant opstelde had Esteban er zelf wel moeite mee de man niet te veroordelen om zijn vreemde gedrag. Toen bedacht hij zich dat de man natuurlijk een totaal andere afkomst had en zich vast al genoeg inspande om zich zo gewoon – en ach, wat is gewoon? – te gedragen.

‘Ik b-,’ In plaats van zijn hand te schudden trok de man hem krachtig omhoog van het krukje. Aha, dacht Esteban, nu begreep hij de man zijn intentie. Toch een beetje vreemd, om helemaal de moeite te nemen om zich weer om te draaien en terug te lopen, alleen om hem overeind te helpen, wat hem toch immers best zelf gelukt was. Niet dat hij nou de jongste meer was, zeker niet, hij was de eerste om dat zelf toe te geven, maar zo oud dat hij zonder hulp niet meer overeind kwam? Als hij niet beter wist zou hij zich een beetje beledigd hebben gevoeld, maar het was natuurlijk allemaal goed bedoeld en al met al ook erg vriendelijk, dus maakte hij er verder geen punt van. Dit leek hem ook een goed moment om dat eindelijk zijn keel maar eens te schrapen; zijn stem had hem inderdaad wat vreemd in de oren geklonken.

‘U wilde iets zeggen?’

‘Nee, nee, het was niets. Laat maar.’

Plots bedacht hij zich, ‘Om eerlijk te zijn had ik me u anders voorgesteld.’

‘Hm, ja.’ Meer zei de man niet.

‘Ja, groener, denk ik.’ Hij lachte, maar de man reageerde niet op zijn opmerking. Misschien had hij het niet moeten zeggen, hij had er eigenlijk direct al spijt van. Of zou de man vaker zulke dingen te horen krijgen? Haalden ze eigenlijk wel vaker mensen op? In al die tijd was die gedachte niet eenmaal bij hem opgekomen, dat hij misschien de enige wel niet was. Om de één of andere reden was hij er altijd blindelings vanuit gegaan dat hij een speciaal geval was, een uitzondering. Ach, hij zou er vast nog wel achtergekomen.

De man had nog altijd niet gereageerd, waardoor Esteban zich begon af te vragen of hij hem misschien niet gehoord had. Het kwam bij hem op zich te herhalen, maar het kon ook zijn dat de man de vraag uit beleefdheid had genegeerd, om hem zich niet onnodig opgelaten en beschaamd te laten voelen, hoewel hij dat nu natuurlijk toch deed. Zelfs nu kon hij zijn grote mond niet houden, terwijl dit het moment was waar hij onbewust zijn hele leven naartoe geleefd had. Dat gebeurde ook altijd hè, als hij zenuwachtig was. Dan flapte hij er zomaar van alles en nog wat uit, hoe vaak zijn moeder hem daar ook voor gewaarschuwd had.

Tegenwoordig deed ze dat niet meer. Ze werd daar ook te oud voor, met haar tweeëntachtig jaar. Het merendeel van de tijd zat ze binnen, in haar leunstoel voor het raam, stilletjes voor zich uit te kijken naar een wereld waarin ze altijd zo vol levenslust had meegedaan. Af en toe probeerde hij haar nog uit haar stilte te doen ontwaken, maar het was alsof ze in ruststand was vervallen, als een computer in sluimerstand was gesprongen. Het zou wel niet lang meer duren voor ze zich bij zijn vader zou voegen, die vier jaar eerder was overleden. Daarom kon hij ook met een gerust hart vertrekken – niemand zou hem missen.

 

Ze liepen al een tijdje over de vlakte en al die tijd had de man geen aanstalten gemaakt een gesprek te beginnen, dus voelde hij zich genoeg op zijn gemak om hem vanuit zijn ooghoek op te nemen. Zo op het eerste gezicht leek de man in geen enkel opzicht van Esteban te verschillen, buiten natuurlijk de gewone verschillen, zoals die er ook tussen elk mens waren. In feite ging het zelfs zo ver dat de man normaler op hem overkwam dan hijzelf. Nu had hij zichzelf altijd wat vreemd gevonden, dus dat verbaasde hem niet erg. Niet dat hij zich als bijzonder beschouwde, zeer zeker niet, maar toch op zijn minst wel anders dan anderen. Dat kwam waarschijnlijk doordat hij beter om zich heen keek en meer in zich opnam. Bepaalde dingen vielen hem gewoon op, terwijl de mensen om hem heen ze altijd straal negeerden.

Hij vermoedde ook dat dat was waarom hij uitverkoren was en nu opgehaald werd. Hij vermoedde daarentegen helemaal niet dat de man die naast hem liep in zijn attachékoffer een lichtgewicht pistool met geluiddemper meedroeg. Nog minder vermoedde hij dat de man dat pistool zodadelijk uit het koffertje zou nemen, zou controleren of de geluiddemper goed vastgeschroefd was, drie kogels zou laden, om het vervolgens tegen Estebans hoofd te zetten. Geen idee had hij van het feit dat de drie kogels uit macht der gewoonte genomen zouden worden, aangezien twee daarvan volledig overbodig waren, omdat de man na jaren oefening slechts één schot nodig zou hebben om Esteban vele jaren eerder dan verwacht naar de eeuwige jachtvelden te sturen. Gelukkig was hij ook niet op de hoogte van zijn droevige lot – voorzover het na de dood nog als zodanig beschreven kan worden – dat het jaren zou laten duren voordat iemand zijn lichaam vond, zo zwaar aangetast door de tand des tijds en de tanden van de vele roofdieren in de omgeving dat men zijn gebitsgegevens moesten gebruiken voor identificatie. Hij zou nooit als vermist opgegeven worden.

Gelukkig vermoedde hij van dit alles niets.

 

NB: This is a short story that I wrote for a writing competition, (and handed in late, I might add, because of a stupid mistake on my part – grumble). Unfortunately it’s in Dutch, as you might have been able to tell, but I’m hoping to translate it soon to… I don’t know, have an English translation, I suppose.

Advertisements

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s